deel 3 inleiding

Ik heb mezelf beloofd open en eerlijk te

gaan schrijven, dat om een dubbele verhaallijn te vermijden.

Kijk, ik ben nu eenmaal anders dan de meesten van jullie, ik bedoel, ik zie er het zelfde uit, heb dezelfde handen en voeten, de zelfde huidskleur (als de meesten) alleen gaan mijn gevoelens uit naar iemand van hetzelfde geslacht zoals men dat politiek zo mooi kan zeggen, of op straat waar ze zeggen “een poot” net zoiets als een bouwvakker, een boer, een kunstschilder, allemaal van die uitdrukkingen waar de minachting mee uitgedrukt wordt, ‘kijk die eens, da’s een kunstenaar’ hoorde ik vroeger vaak in de familie.

Een flikker, roepen ze op verjaardagen, minachtend, vernederend.

Ik vraag me wel eens af of al die vaders, moeders, verliefden, ik vraag me wel eens af of zij er bij stilstaan hoe vaak ze bijvoorbeeld een flesje Gucci parfum kopen voor hun geliefde, of een mooi overhemd, eens extra naar de kapper gaan, of een lekker doosje chocolade kopen voor de zondagmiddag, en het zijn allemaal flikkers die deze maken, uitdenken, produceren.

Ik ga geen Bijbel schrijven, net zo min als een Thora of een koran, ik schrijf over mijn leven en de daarin voorkomende gebeurtenissen.

Ik heb, om heel eerlijk te zijn, genoeg Bijbel-Koran-Thora gehad, iedereen weet er het zijne van, douwen je met de neus op de door hen uitgedachte feiten, en verliezen iedere realiteit uit het oog, ik doe er niet meer aan mee,  ik geloof op mijn manier en vind ook dat geloof een persoonlijke aangelegenheid geld, geen publieke overtuiging of verplichting.

Vandaar, vandaar dat ik zeg, ik ga eerlijk schrijven zonder dubbele verhaallijn.

Min of meer heeft alles wat boven staat geschreven te maken met de verhaallijn die waarschijnlijk gaat komen, omdat de mensen op Martinique anders zijn dan anderen, en ik weer anders ben dan zij, en zij weer anders dan U.

Hoe ? ik weet het niet, ik zou het werkelijk niet kunnen zeggen, maar een ding weet ik wel, ze zijn anders.

‘Hoezo dan ?’ vraag je me, nou ik weet dat ze anders zijn omdat ik ook anders ben dan U, en U anders bent dan ik, en de russen anders zijn dan de Amerikanen, en de joden anders dan de Arabieren, en de moslims anders dan de christenen.

Dom gelul ?

Als je dat denkt of zegt kan ik niets anders zeggen dat dàt juist dom is.

Als iedereen zichzelf, en de anderen eens zou respecteren (er land zojuist een heel klein pikzwart vogeltje op de tafel nog geen tien centimeter van de computer, glanzend zwart met een heel klein rood driehoekje onder het kopje en hij kijkt me aan of die zeggen wil ‘wat zit je toch allemaal te schrijven ?’ )  dan zou de wereld er veel mooier uit zien, zonder oorlogen, zonder haat, en zonder jaloezie.

Ik wil niemand choqueren, ik wil niemand tegen de haren strijken, het enige wat je hier kunt lezen is een verhaal, een verhaal van mij.

Ik schrijf dus eerlijk omdat er óók mensen zijn die me vragen “en hoe zijn de jongens daar, zijn ze erg mooi?”

En dit wil ik graag gewoon van me af kunnen schrijven.