Waarschuwing;
zint het je niet ?
Dan vooral NIET, ik herhaal NIET, doorlezen en ook niet stiekem af en toe komen kijken om dan later je gal te spuwen.
Dit is een verhaal van en voor gewone moderne mensen van vandaag die met beide benen in het leven staan en niet de drang hebben andersdenkenden of anderslevende te ontwijken of veroordelen.
Ik schreef vandaag even een mailtje naar mijn broer bart omdat er minstens één in de familie moet zijn die me kan bereiken per telefoon voor het geval dat er iets is, en die mail schreef ik in een cybercafé zoals men dat noemt (een internetcafé) en moest daar een eindje voor lopen.
We wonen nu in een buurtschap op de zuidelijke punt van het eiland, en het stadje Ste. Luce ligt ongeveer vier kilometer bij ons vandaan, een stadje waar je wat winkeltjes vind en een postkantoor en ergens op een zolder een cybercafé.
Pierre had me gisteravond uitgelegd dat de gemakkelijkste manier om er te komen was door langs het strand te lopen, ‘dan kom je vanzelf hier uit’ en hij wijst op een stukje strand naast ons terrasje waar we, je raad het nooooooooit, aan de rhum zitten te lurken.