deel 2 land in zicht

Zijn grootmoeder is Zweeds, zijn moeder Hollands, en zijn vader Spaans, en hij, de lichtblonde jongen met een getinte huid en groengrijze ogen, een prodent gebit waarvoor je de tandarts vandaag nog een vermogen zou betalen om dat ook even bij jou te instaleren, en een zachte huid (mag ik die even aanraken ? hij lacht, ja dat mag wel zegt hij) die waarschijnlijk alleen voor engeltjes is bestemd, misschien is hij wel een engeltje.

Zijn doel voor deze reis is een fotoreportage voor, ik dacht dat hij een parfum zei, maar het kan ook een wasmiddel zijn, ik was te veel uit het veld geslagen door zijn aanblik om goed te luisteren, en daar het team van fotografen er nog niet was kon hij eerst een paar dagen vakantie nemen.

Hij legde zijn hand op mijn arm en hand terwijl hij met me praat, iets wat heel vaak mensen doen, ik weet niet waarom.

Ik heb er nooit met iemand over gepraat, heb er zelfs tot voor kort nooit bij stil gestaan, maar nu denk ik er steeds meer aan; waarom doen mensen dat, waarom raken mensen me altijd aan?

Al vroeger weet ik nog dat Gart op vaders fabriek altijd zijn hand op mijn arm legde als hij praatte, en later op scheepswerven waar vaak zelfs de directeur dat deed.

In ons dorp doen mensen het, in de winkel, heel vreemd eigenlijk, maar deze hand laat me rillen.

Als we later eens door de stewardess worden gewekt voor het eten, liggen we min of meer door elkaar gehutseld in de vier stoelen en hebben lekker geslapen, een raar gezicht voor veel mensen die dat hebben gezien waarschijnlijk.

We maken samen een fles bordeaux soldaat, een uitspraak die ik probeer te vertalen en waardoor hij het uitproest van de lach, en vallen al weer snel in een lome toestand en hopelijk zijn we weer snel weg in dromenland om die acht uur vol te slapen, lange vluchten zijn niet leuk.

‘Kunt u effe wat lager vliegen misschien ? kan ik even zien of de buurman het ijs nog gebroken heeft voor Helma.’

Met een ruk zeilen we een eind naar beneden en zie dat de buurman zijn belofte heeft gehouden, Helma kijkt schuin omhoog met haar kop iets gebogen en weldra ziet ze me zitten en komt met een sneltreinvaart op me afstuiven.

Ik doe het raampje open (bart vertelde me waar het hendeltje zat van een 747) en roep naar helma dat ze terug moet gaan naar de kippen ‘ het is veel te ver vliegen voor je’ roep ik boven het motorgeluid uit, maar ze lacht me gewoon uit.

‘het water is er veel te warm om te zwemmen, gewoon vies eigenlijk’ maar ook dat heeft geen effect, ze vliegt gestadig naast me mee, af en toe een groene flodder de motor van het vliegtuig injagend.

‘Er zijn geen ganzen daar’ probeer ik dan maar ‘alleen maar hele rare, ze zijn geeneens wit maar roze’ ook geen effect, floeps weer een flodder.

‘en ze hebben een hele grote bek’ roep ik, ‘en ze heten’ helma zet de poten schrap, de enorme platvoeten zijn enorme windremmers zoals de flappen van een 747, en weg is ze ‘flamingo’ zeg ik nog terwijl ik het raampje omhoog draai.

‘kan die weer ?’ vraagt de gezagvoerder.

Ik steek mijn duim omhoog en voel de boeiing weer omhoog gaan.

De benen van de mooie jongen liggen me toch iets in de weg, even een stukkie opschuiven jij.

Hij knort een keer, ik leg zijn deken weer over hem heen en voel de zachte huid van zijn kuit.

‘Land in zicht !’

Er wordt aan de deur van de kajuit gerammeld, de hele boot schommelt ervan zeg.

Deksels jong toch.

‘Laaaaand in ziiiicht !!!!!!’

Nondeju zeg, de deur zit toch niet op slot, kom dan binnen rotjoch!

‘Laaand in zicht !’

‘Arrggg, wat is er nou toch’ foeterend gooi ik de deken van me af en loop naar de kajuitdeur, struikel pardoes over een blonde matroos die het ontbijt zeker komt brengen of zo en ..... ‘meneer drosteh, meneer drosteh ! wakker worden, we gaan landen en U moet Uw riem omdoen, en Uw vriendje ook’ de steward staat aan m’n schouder te rammelen.