deel 1 de vlucht

De sneeuw lijkt bijna nog roet in het eten te gooien, helma protesteert luid bij het zien van zoveel Wits in de vroege ochtend en de krielkipjes komen geeneens het kippenhok uit, veel te koud.Het water is bevroren en de eend loopt de hele dag te schrèken dat ze wil zwemmen, althans, dat denk ik, waarom zou ze anders zoveel herrie maken.Het openbaar vervoer ligt zo goed als plat, vrachtwagens komen de helling niet meer op of glijden naar beneden en belanden in de greppel waar ze de rest van de weg blokkeren.Ik wil eigenlijk met de auto naar Parijs rijden maar er is een negatief reisadvies, er valt ongeveer zo’n vijftien centimeter sneeuw per uur en dat is niet meer voor te werken

Dan maar kijken of er treinen rijden, het is pas morgen dat ik weg ga dus het kan nog genoeg.

Volgende morgen, geen trein, en zelfs als die al gaan komen ze ook niet verder dan poitier waar alles vast staat.

Afwachten tot morgen, men zegt dat het morgen beter gaat.

Ik ga toch maar met de auto, er is geen plaats in de treinen en de wegen zijn redelijk schoon ze hebben de hele nacht flink gewerkt.

Nog een keer gekeken op de site vanmorgen en ik moet volgens de weersvoorspelling de route naar Nantes nemen en zo zou ik zeker tot aan Angers, en misschien zelfs nog wel tot Le Mans uit de sneeuwzone blijven en redelijk op kunnen schieten.

Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan om met dit weer de weg op te gaan, temeer omdat ik altijd iedereen waarschuw niet zo idioot te zijn om te gaan rijden als het slecht weer is.

Een man, een klant van me, was altijd onderweg met zijn auto, altijd zakelijke belangrijke afspraken waar hij absoluut niet gemist kon worden, ongeacht het weer.

Van noord naar zuid, regen of hagel, ijzel of mist, waar men een scheet liet moest hij verschijnen, tot op een dag, hij rijdt zich dood in een enorme mistbank tegen een stilstaande vrachtwagen.

‘hoe kon die ook de weg op gaan’ was de overtuigende bewering van veel mensen op zijn bureau, bij zijn klanten, en zelfs van zijn baas.

Vanaf die dag heb ik de viool aan de wilgen gehangen en verrek het om met slecht weer de weg op te gaan, al staan ze op z’n kop.

Tja, en nu ga je toch, wat een oetlul ben je dan toch!

Het blijft mooi helder weer met af en toe een wolkje tot aan Parijs, en daar slaat het drama toe.

De vele trucks die vanwege de sneeuw niet hebben mogen rijden, zijn vrijgegeven en werkelijk heel de ring en ver ervoor staat muurvast door trucks die spontaan met honderden tegelijk de weg weer op gaan.

Drie dagen hebben ze gewoon langs de kant van de snelweg gestaan en trekken ze op, geen vluchtstrook, geen invoegstrook, gewoon gas op de plank en er tussen, en dat geeft problemen natuurlijk.

Ik ben te laat om nog een kerstcadeau te kopen voor Pierre in Parijs, maar ben op tijd om te eten bij vrienden vanwaar ik in de nacht vertrek, eindelijk, er zijn weer vliegtuigen.

‘Land in zicht !’ gillend en schreeuwend rent de scheepsmaat van de ra naar het midsdek, en schreeuwt nog een keer ‘laaaaaand in ziiiiiicht !!!!

Nondeju wat kan die schreeuwen zeg.

Er was een probleempje met de print van mijn boardingkaart schijnbaar, want ik sta er opeens niet alleen voor bij stoel 67G van de enorme dubbeldeks 747, en dus besluit ik maar een paar plaatsen op te schuiven waar vier stoelen staan en er geen een is bezet, en gelukkig vind de steward het best.

Als we eenmaal klaar zijn om te taxiën komt er een bloedstollende verschijning naast me zitten ‘is deze stoel vrij ?’

Tactisch leg ik hem uit dat de middelste twee zijn bezet maar de buitenste is nog vrij, waarop hij zich neer laat ploffen.

Zijn eigen plaats naast een veel te dikke meneer is in zijn geheel niet goed genoeg om zijn geplande slapie te doen in de acht uur durende reis, en gelijk heeft hij, dat was ook exact de reden dat ik de middelste twee stoelen vrij wil houden als het kan, want dan kun je lekker de beentjes strekken.