deel 23

Er is geen muzikaler volk dan deze mensen, ook weer zo’n aardigheidje wat ik zeker als de dans betreft best wel een tekortkoming vind in mijn arme stugge bestaan met knikkende knietjes en een angstig schuifeltje op dure schoenen.

Vandaag zetten we koers richting Le Francois maar komen niet verder dan Riviere-Pilote.

Het stadje ligt tussen de bergen met aan hun voeten de velden met riet voor de rietsuiker.

De kerk is het eerste wat ons aantrekt in dit ook weer kleurrijke stadje en we lopen rustig door de straten van de stad, om later weer voor de kerk uit te komen.

Er lopen mensen in en uit de kerk en ik waag het voorzichtig een voet over de drempel te zetten om een foto te maken, maar al snel wordt ik ter arm genomen en naar een plaats geleid ergens tussen de tientallen gelovigen die er al sinds vijf uur zitten, de camera gaat weer in de tas.

Ik ontglip de prachtig geklede mensen stiekem want ik heb helemaal geen zin in een kerk, ook al is die nog zo leuk, en als ik buiten kom waar pierre zit te gieren van de lach besluit ik op de bank te gaan zitten vanwaar we de mensen kunnen aanschouwen.

Op de rotonde staat de koster het verkeer te regelen, want laten we eerlijk zijn, gods woord gaat boven alles, ook boven de toeterende medeweggebruikers die, naar ons later bleek, onderweg waren naar een concert.

De mensen zijn zo mooi gekleed, zo veel kleuren, en zo charmant, dat ik me schaam omtrent de mensen die ik kende uit ons dorpje waar zwart de vrolijkste kleur is, schijnbaar.

We aanschouwen met verbazing de menigte, en als de dominee komt staat ondertussen zelfs het plein waar wij vredig op het bankje zitten vol met mensen, jong en oud.

Door de openstaande ramen en deuren horen we de dominee de eerste woorden roepen en weldra staat de hele kerk op z’n kop. Oehh henk.