deel 40 wakker worden

Vandaag is het een hectische dag.

Ik heb vijf afspraken op de hele noordoostelijke kant van het eiland en wil genoeg tijd over hebben om nog wat te zien en foto’s te maken.

Ik sta om half vijf op en hoor de regen op het dak kletteren, jeetje wat gaat dat tekeer zeg.

De daken zijn hier traditioneel van staalplaat, mooie staalplaat wel te verstaan.

Waarom ? simpel, met een beetje en storm in het cyclonen seizoen zouden alle dakpannen in drie minuten ergens op de bodem van de oceaan liggen.

Als het dus regent, zoals vanmorgen, een moessonregen, terwijl het regenseizoen al drie weken afgelopen zou horen te zijn, dan wordt je letterlijk wakker geroffeld door het lawaai.

Geeft niets, hier geeft alles niets, het is de nostalgie van de liefde voor het eiland die alles doet vergeten.

Ik trek een short aan en loop de weg af naar beneden, langs de kanten giert het water als en rivier langs me heen.

Even zwemmen s’morgens doet de dag goed, en er is niets lekkerder dan in de regen zwemmen.

Alles is warm, dertig graden, het water, de temperatuur, de regen, alles.

Ik ontwijk angstig de grote bomen want ik kan hun linten niet zien waardoor ze gekenmerkt zijn als gevaarlijke bomen.

Als ik na het zwemmen weer naar boven loop hoor ik de eerste werklui de motorzagen al starten voor de kap van de bananen, de bosmaaiers en tractors verruilen in snel tempo de stilte van de nacht met haar “appetijtelijke” gezang der vogels (vind dat zo mooi klinken) in voor de gierende geluiden van de machines der moderne plantages.

Boven draai ik de lamellen van de jaloezieën dicht om de zon buiten te houden, ik ruik de koffie die pierre aan het zetten is, de nacht gaat wederom plaats maken voor de dag, de zee begint te kleuren, de wolken krijgen kleur, en hoeps, daar is de zon, het is tien voor zes.

We eten ons ontbijt, een slap stokbroodje, een beetje yoghurt voor de darmhuishouding, een passievrucht en een halve ananas per persoon.