deel 39

De enorme driemaster van de admiraliteit ligt roerloos voor de kust, alsof het vast ligt op het zand, voor eeuwig verklonken aan de bodem van de zee.

Ze zijn er al voor de derde keer de afgelopen vier jaar, ze geven de moed nog niet op.

Vanaf de heuvel kijk ik naar het grote immense schip met haar Koninklijke vlaggen, de kanonnen in de poorten, de bijna agressieve aanblik op dit zo vredige eiland.

Waarom laten ze me niet met rust ?

‘Meneer, ze verwachten U wederom aan boord’ komt de kleine jongen zeggen.

Langzaam loop ik naar beneden naar het strand, de kokosnoten rollen met de branding zachtjes en vredig op en neer, tientallen enorme schelpen liggen te glinsteren in de zon.

‘Waar zijn mijn schelmen ?’ vraag ik de kleine jongen, doelend op de vier sterke kornuiten uit het stadje die voor me roeien.

‘Zal ik ze roepen meneer ?’ en de jongen rent al weg voordat ik mijn antwoord geven kan.

Even later komen de jongens met lachende gezichten de straat uit rennen, werk te doen, daar zijn ze dol op, de zee op met de sloep.

‘Present meneer’ roepen de jongens naar me alvoor ze stilstaan, ‘wat moeten we doen ?’

Eigenlijk wil ik dat ze meespelen in de film die door mijn hoofd draait, ik wil ze een deel laten zijn van een oude geschiedenis die zo verkeerd liep, zo fout dat eeuwen later de mensen er nog de littekens van dragen.

Ik wil deze mooie mensen in mijn draaiboek hebben, ze zijn de spelers, wat zeg ik, de hoofdrolspelers !

Piekerend steek ik de hand in de lucht en probeer een weg te vinden, hoe gaan we dit aanpakken, hoe liep het, hoe gaat het nu lopen.

‘Roei naar het schip en vertel de admiraal dat tie dood kan vallen’ en mits ik het zeg rennen de jongens al naar de sloep die op een paar boomstammen op de kant ligt ‘nee nee nee, wacht even, dat is te grof, roei naar het schip en vraag de admiraal wat hij wilt.’