deel 35

‘Ceez, Pierre, oudejaarsavond bij het huis met het zwembad’ wordt er vanuit een auto geroepen in het straatje waar we even niet op onze gebruikelijke terrasje zitten te eten.

Vandaag hebben we besloten om te gaan eten bij een ander restaurant, en hoe ze het zo doen ze het, maar ze vinden je altijd.

De chauffeur steekt zijn vuist omhoog, we groeten terug en hij rijd weg, boodschap gedaan.

We wisten het al, het huis met het zwembad is van de apotheker en hij had ons al verteld dat oudejaarsavond bij hem gevierd zou worden.

We zijn ruim op tijd klaar met eten dat ik zelf heb gemaakt, een heerlijke kip van de barbeque in kokossaus en kruiden, en gaan nog even naar baraque obama voor een punch kokos.

We hadden het idee dat het beter is eerst maar eens goed te eten want de volgende schotel zal waarschijnlijk pas rond middernacht geserveerd worden, en dat duurt me een beetje te lang voor een bodempje rhum.

Om tien uur staan we op een parkeerplaats onder aan de berg met nog een tiental auto’s en worden gevraagd in te stappen in twee enorme jeeps die vanavond als taxi dienst doen voor de visite.

Boven aangekomen langs dat verschrikkelijke griezelige wegje, voelt minder eng in een jeep, worden we als echte prinsen een kleine tent in gereden waar een team klaarstaat met een welkomstdrankje, er wordt een polsbandje omgedaan, en we mogen naar het huis van Fabrice de apotheker waar al enkele gasten zijn.

We hebben nog een half uurtje dat we gezellig met de apopthere en wat kennissen kunnen kletsen voordat de zoveelste jeep alweer een lading gasten aflevert, en tegen half twaalf zijn er ruim driehonderd gasten aanwezig in een bonte kleurenpracht en zomerse kledij, er is immers een zwembad.

De muziek is weer typisch caraibisch en al weldra dansen we er weer op los op de kuduro wat je uitspreekt als koeduroo.

De gasten zijn een mix van jongens en meiden die er niet voor terug deinzen een

redelijk kapitaal neer te tellen voor dit feest, maar goed, het is maar een keer oud en nieuw.

Even voor twaalf uur wordt er een klok geprojecteerd op een muur in het huis en tellen we af, waarna zoals in elk land een ieder gelukkig Nieuwjaar wordt gewenst en de champagne en natuurlijk de rhum rijkelijk vloeit.

De eerste gang van het diner komt na de champagne binnen en iedereen kan zich zelf bedienen in een van de vertrekken van dit enorme huis.

De stemming is betoverend, de champagne en de punch doen hun goede werk en in het zwembad zijn al redelijk wat gasten te vinden die in menig modeblad waarschijnlijk een hoge score maken.

Een jongen raden we aan contact op te nemen met mijn blonde vliegtuigmedepasagier om een carrière te gaan beginnen als model, ‘en doe maar gelijk voor een zwembroekenlijn’ grap ik naar hem.

De jongen legt ons later meer uit over de feesten die gegeven worden;

Op Martinique is het voorheen vaak gebeurd dat een discotheek werd bestormd door criminelen, ze stelen alles wat los en vast zit, zijn niet bang om een wapen te trekken, en zijn vrijwel onvindbaar voor de gendarmerie.

‘mafia’ legt de jongen ons uit, ‘de mafia is er de schuldige van.

Ze beheersen de drugsmarkt en delen gratis drugs uit aan de jongeren, om ze later als klant te krijgen.

Je moet weten, het overgrote deel van de martiniquaise zijn werkeloos, moeten van een paar centen rond zien te komen en zijn dus erg vatbaar voor de mooie praatjes van de mafia.

Drugs is voor iedereen aantrekkelijk, jongens die in drugs “doen” rijden grote auto’s, hebben grote huizen, zijn erg rijk.

Het is dus helemaal niet zo moeilijk om net als in europa of elders in de wereld te denken dat drugs leid tot een betere levensstandaard.

Daar komt bij kijken dat op de eilanden het transport van drugs vrij groot is, iedereen weet dat de Nederlandse Antillen worden gebruikt als de distributieplaats, dus vanaf ieder eiland is de aanvoer en doorvoer van drugs vele malen hoger dan op het Europese vasteland.

En waar drugs gebruikt wordt heeft men geld nodig en waar geld nodig is wordt gestolen, zo simpel ligt het.

Vandaar dat we nu feesten organiseren die we op het laatste moment bekend maken, of in ieder geval het adres ervan, zodoende is het moeilijker voor de criminelen er naar toe te komen.’

Een opmerkelijk verhaal wat een flinke deuk veroorzaakt in mijn liefde voor het eiland en haar bewoners.

Zo leuk is het dus helemaal niet hierzo.

De dansen worden steeds exotischer en de bijna geheel naakte lichamen van de dansers geven je het gevoel in een groot spektakel te spelen, in en rond het zwembad worden dansen opgevoerd die alleen maar op een exotisch eiland mogelijk zijn, het is hier allemaal heel gewoon.

Om vijf uur vinden we het welletjes en gaan naar de jeeps die ons weer naar beneden brengen, en weldra als we beneden zijn moeten we nog even langs bij baraque obama, waar we het feest afsluiten, of eigenlijk, we worden er met z’n allen uitgeknikkerd om acht uur als de zon al weer lekker brand.

De muziek gaat uit, we krijgen allemaal een kop vissoep, en kunnen opzouten.

We vallen in een diepe slaap en worden wakker ergens in de avond, ontbijt, koffie, en slapen maar weer, vergeet die eerste januari maar.