deel 18

Je kunt het het beste vergelijken met netkousen maar dan in de vorm van een Tshirt, iedereen loopt er hier mee, het is koel, de wind komt er door, en toch niet naakt, en tussen haakjes, bij sommigen errug sexy.

Daaronder draag ik een short, en slippers, strandslippers, je weet wel, van die slippers met zo’n touwtje tussen je grote teen en de volgende teen.

Woeps, het eerste blaad sla vervolgt de weg van de servet en veelkleurig papiertje, en angstvallig leg ik mes en vork kruislings over het bord.

Tja, en nu, ik probeer het eens vanuit de technische kant te bekijken en bedenk dat ik waarschijnlijk de tomaatjes moet gebruiken als ballast op de lichte slablaadjes, dus moet ik die even iets opzij rollen om het blaadje aan de vork te pikken woepsss!! Blaadja weg, althans, dat kleeft nu aan mijn gaatjes Tshirt, een vette klodder creoolse saus druipt langzaam richting mijn naveltje (ik zou er exotischer over kunnen denken mocht ik in de plaats van de buurvrouw naast de mooie donkere jongen zitten die waarschijnlijk haar minnaar is).

Rap leg ik de vork weer op het bord en bedenk een nieuwe techniek, maar er rest me toch echt niets anders dan dat de zwaardere tomaatjes en zeevruchten de minste kans hebben te vervliegen tot zanderige plakkerige obstakels ergens in de straat of als kerstdecoratie aan mijn Tshirt.

Met de handen dan maar, en het lijkt warempel de meest succesvolle manier, behalve dat het toch volkomen belachelijk is dat je mes en vork op je bord hebt liggen en met je handen zit te eten, en daarna je handen aan je blote benen af moet vegen, of aan je short, omdat mijn servet de benen al als een van de eerste heeft genomen.

Al peuzelend, en uiteraard aangestaard door de mede restaurantbezoekers, eet ik de overheerlijke salade op, of beter gezegd, maak ik mijn bord salade leeg door de helft achter mijn kiezen te proppen en mijn hand als een basketbalspeler al dribbelend boven mijn bord te houden, en de andere helft her en der aan mijn Tshirt te plakken vanwaar het op een duidelijk niet exotische manier richting mijn navel loopt en verder naar beneden richting mijn short.

Af en toe veeg ik nonchalant een blaadje of zeeslak van mijn tere huidje richting lagere gelegen strand en schoffel het met mijn blote voeten ver weg onder het witte zand zodat de volgende bezoeker niet direct met zijn voeten in een bord onafgewerkte salade zit terwijl hij had gedacht een menu creoolse garnalen in kokossaus te gaan  nuttigen.

Als ik eindelijk mijn bord leeg heb, de angst overwin om mijn  toetje ook met de wind te zien verdwijnen en een heerlijk nagerecht opsmikkel, bedenk ik me bij het aanschouwen van mijn wonderschone buurman van dertig jaar met een ongehoord strak lijf wat je alleen maar bij deze mensen ziet die waarschijnlijk geboren zijn met deze goddelijke gen, zijn hagelwitte tanden die me glinsterend toelachen boven een keurig schoon shirt wat losjes wappert in de wind boven zijn pantalon die als gegoten zit om zijn (pffffff) strakke ronde billen waar ze ook een octrooi op hebben schijnbaar, dat er ergens een cultuurfout zit in zijn en mijn tafelgebruiken, maar wat.

Daar de jongeling nog even wat “na” gaat drinken aan de bar, wat mij gisteravond redelijk wat nadorst en hoofdpijn heeft bezorgd vanmorgen, en ik mijn emotionele gevoelens niet wilde pijnigen met een nekfractuur door telkens achteruit te staren, draai ik me met stoel en al om aan de andere kant van de tafel met de smoes dat je zo lekker in het zonnetje zit, en kan ik mijn wilde fantasie laten botvieren op de mooie lichaamsbouw van de jongen en het contrast daarvan ten opzichte van zijn vriendin of vrouw die waarschijnlijk de titel “big mamma” van het jaar gaat winnen, waar er ook weer velen aan mee lijken te doen denk ik als ik het zo zie op straat.

Ik zit bovenwinds, en daar zat nu precies de hele belachelijke geschiedenis van de tefel gewoonten, ik zit bovenwinds en zodoende staat je bord uit de wind door dat je met je lichaam een windscherm maakt zeg maar (big mamma’s maken er meerderen) en als er al wat wegwaait vliegt dat in ieder geval niet in jouw Tshirt.

Eureka ! wat kan de aanblik van een mooie jongen toch veel goeds doen, vanaf nu houd ik mijn kleren schoon !

Dus mocht U ooit op de Caraïben komen om welke reden dan ook, ga nooit benedenwinds zitten met eten.