deel 10

Vroeger, toen meester van zanten een verhaal voorlas zittend op de voorste tafeltjes in de klas; “de kapitein riep zijn bemanning bij elkaar voor beraad, want de bevolking leek hem niet vriendelijk gezind, en dus wilde hij het kruid gaan verdelen voor de pistolen, en er zeker van zijn dat er genoeg kruid in de kruidkamers van het schip bleef liggen voor de volgende stop voor vers water en voedsel.

Wel deksels nog aan toe, de helft van de bemanning komt niet opdagen “luitenant, waar zijn de voorste dekknechten, en waar zijn de wapensmid en de koksmaat, de vermalijde botanist ligt zeker weer te slapen, roep naar het schip dat ze hem te dek slaan, het is al zeven glazen in de ochtend, wel deksels nogs toe” en driftig loopt de kapitein samen met de eerste stuurman met opgepoetste laarzen door het witte zand.

“ze benne d’r nie kap” schreeuwt de luitenant vanaf de sloep die ligt te deinen in de branding, de botanist is er samen met de anderen op uit gegaan en wist niet hoe laat hij weerom zou keren”.

“’t Is zéker muiterij kapitein, zéker muiterij, ze zijn te land gegaan en verschuilen zich tussen de inboorlingen en willen niet meer onder U varen.”

“ga ze zoeken ! kam ieder gehucht uit en breng ze aan boord !”