deel 30

Vandaag vond men het toch een beetje te gortig worden en werd besloten me een auto te geven.

Ik loop iedere morgen vier kilometer langs het strand (goed voor de kuiten) naar Ste Luce en in de middag weer terug, een goede afwisseling voor de veelheid aan voedsel, je wordt hier tonnetje rond anders.

Aardappels zijn er op de markten niet te vinden, frieten wel in een restaurant, maar men eet over het algemeen rijst, barbeque, en veel rhum.

Daar ga je lekker van in de breedte groeien dus.

Aangezien ik graag een goed figuur wenst te houden moet ik dus wel bij ieder glaasje of karbonaadje een tegenprestatie leveren, anders gaat het echt rigoureus verkeerd.

Maar goed, vandaag krijg ik een panda, een spierwitte panda met cd speler, dus ik koop gelijk maar een cdtje van kudoku muziek, de caraibische discomuziek.

Luid kwetterend rijd ik stoer door het landschap naar mijn volgende afspraak die nu eindelijk door kan gaan nu ik wielen heb, en geniet van de paradijselijke omgeving, alles zo groen, zo vol bloemen, zo vol leven en zo loom.

De weggetjes zijn zo smal dat ik me opeens realiseer dat er helemaal geen campers zijn hier, en dat kan ook niet, je zou er alleen maar mee op de “snelweg” kunnen, een snelweg betekend hier een weg zoals bij mijn moeder voor het huis ligt, inclusief rotondes.

Plots begint de panda te haperen, in schakel terug daar de berg een beetje oploopt en ga nog een tiental meters in de drie, hop naar de twee dan maar, nog geen vijf meter, en hop, naar de ...... voor ik in de één zit rijd de panda al achteruit.

Nondeju, kreng, ik heb je gekregen om me te rijden niet om je te duwen, ik ram op de rem aangezien er een bocht achter me opduikt en draai ergens een landweggetje in, draai, rijd naar beneden naar een vlak stuk en bedenk de list dat als ik hard aan kom rijden ik het wel zal halen, maarrrrr, gas op de plank, grootlicht op in geval van tegemoetkomend verkeer wat ik nog niet meegemaakt heb vandaag, en daar gaan we.

Luid ronkend gaat de spiksplinternieuwe panda met de tanden op elkaar de weg weer op, ik ram hem in de drie, vier, vergeet de vijf maar..... drie, tw    ee,  en hup daar staan we weer, nog een hele lange weg te gaan.

De arme panda komt er niet tegenop.

Toen ik omgereden was en aankwam op mijn afspraak was ik te laat.

De wegen zijn als ze groot genoeg zijn redelijk goed, snelwegen (er is er maar een die van noord naar zuid loopt) en de stadswegen zijn te vergelijken met hobbelige landwegen.

Echter de wegen in de bergen in zijn afgrijselijk stijl, soms zo gevaarlijk dat ik me afvraag hoeveel auto’s er beneden in de ravijn liggen met de lijken erin, en gaten in de wegen dat als ik er inval met mijn panda men gewoon over me heen rijd zonder het te merken.
toch denk ik dat ik verliefd ben op dit land.