deel 28

Naast het terras zit een groep martiniquaise, iedere dag zitten ze daar.

Er staat een boom, een amandelboom met zijn voeten in het water op het strand en in de boom is een tak die al helemaal afgesleten horizontaal richting het straatje wijst en daar zit altijd iemand in.

Ik denk dat ze een jaar of twintig zijn, sommigen jonger, anderen ouder misschien.

Ik denk aan pappa en huil een beetje, dat heb je soms, je zit ergens en dan plotseling om geen enkele reden denk je aan iemand.

Pappa gatelier kwam altijd op bezoek, of het nu in Indonesië was bij Pierre, of in Istanbul bij ons, Portugal of Zweden, altijd kwamen pappa en mamma een weekje kijken.

Vandaag bedenk ik hoe pappa zou hebben genoten van de Caribische cultuur.

Een van de jongens komt naar me toe en vraagt of het goed gaat met me, het is een rasta, dat wil zeggen, hij heeft rastahaar, zijn gezicht is zacht, onbehaard en vriendelijk, maar zijn haar is van bob marley stijl, rasta, lange slierten vettig haar steken alle kanten uit.

Ik vertel hem dat ik verdrietig ben omdat mijn schoonvader er niet bij kan zijn, en hij kijkt me vol begrip aan en maakt een vuist, ik tik met mijn vuist tegen die van hem, de Caribische groet, en hij gaat weer naar het groepje in de boom, de adere jongens kijken naar me en sommigen steken hun vuist naar me omhoog, een groet.

Erg bijzondere mensen deze martiniquaise.

Op Martinique groet je de vreemdeling met de hand, en de vriend met de vuist.

Met de hand kennen we, gewoon, handje schudden.

Met de vuist is anders; je maakt een vuist met je rechterhand de handpalm naar beneden, de duim links.

Je houd je vuist niet lager dan je elleboog, maximaal, en dan tik je met je vuist tegen de vuist van de ander

Het is vreemd dat ik altijd zo snel opga in de plaatselijke bevolking, nee, geen integratie, dat duurt veel langer, gewoon, ik val niet meer op als toerist.

Ik denk dat het komt omdat ik altijd de niet toeristische buurten opzoek, ik wil geen Nederlanders ontmoeten, of fransen van metropool zoals hier, ik wil de locals ontmoeten en met hun in contact komen.

Voor mij geen dure restaurants en clubs, terrasjes met zonnebrillen van armani en Gucci, nee, geen blonde jongens deze keer die model staan voor parfum of zeep, leer mij de donkere kennen die hier wonen, ze stappen bij me in de auto als ze staan te liften, en vertellen me hun verhaal.

Dat is pas leuk.

Ik heb meer dan een week gelift van hot naar her, met de meest vreemde mensen meegereden waarvan op de morgen voor kerstavond met een oude dame die eigenlijk hélémaal niet auto zou mogen rijden aan haar rijstijl te merken, en ze was genegen me naar mijn bestemming te brengen als ik een beetje tijd had.

Dat heb ik wel ja.

Honderden cadeautjes worden vanaf de voorstoel achter in de auto geslingerd, sommigen vallen tussen haar enorme voeten en we gaan op weg.

Ik blijk bij een grootmoeder in de auto te zitten die al haar kleinkinderen gaat voorzien van cadeautjes voor onder de boom, wat vaak een opgetuigde palmboom is, en tegen die tijd dat ik aankom op de plaats van bestemming is het niet meer nodig daar nog te stoppen, en vraag ik haar vriendelijk me terug te brengen als ze toch die kant op gaat.

Luid lachend stemt ze toe, gooit wat schunnige moppen naar de mensen in de straat daar ze aangesproken word waarom ze rondrijd met een blanke jongen in de auto, en tegen de tijd dat ik wederom thuis ben is het hoog tijd te gaan zwemmen anders is het donker.