deel 26

Eten op de Cariben is een genot, en wee de Indonesiërs, ’t is waarachtig nog heter !

Ik ben zelf een liefhebber van pittig eten, heet mag je beter zeggen.

Ook in de metropool maak ik zeker eens per week een Indonesische keuken met Nasi Goreng, Rendang, balletjes in zoetzure saus, of Saté.

Voor de Fransen zorg ik er altijd voor dat ze weinig sambal te verwerken krijgen, dus in plaats van drie pepers doe ik er dan maar een halfje in, uit voorzorg.

Ervan uitgaande dat men hier in Frankrijk zit, en dat is technisch ook zo natuurlijk, zit ik hier met de voetjes in het zand bij Baraque Obama, en bestel trots als ik was naast het bestaande menu van varkenstukjes in creoolse saus, nooit eerder op, was een foutje, stoer als ik ben iets pittigs voor naast het eten, ‘heeft U een pittige saus misschien, ik hoorde dat de creoolse keuken lekker pittig is’ en glimlach bemoedigend naar de donkere dame met haar enorme achterste.

‘natuurlijk meneer, maar rustig aan hoor, ’t is erg heet’

‘kan me niet heet genoeg zijn’ lach ik haar toe.

‘jaja, en daar is de zee’ zegt ze wijzend naar de golven die op nog geen anderhalve meter bij onze voeten het zand meeneemt en weer terug brengt.

De varkensstukje zijn inderdaad subliem, in een saus van colombo en kokos, kruiden en wat nog meer, een beetje pittig, heerlijk.

Ik pak een lepel uit de tweedehands augurkenpot, gewone kleine paprikaatjes (verdorie, pas nu schiet me te binnen terwijl ik dit schrijf dat iemand me vroeg deze mee te nemen voor hem, die kun je alleen hier vinden en zijn su......) ik leg er een paar over de heerlijke varkensstukjes en er valt altijd wat vocht vanaf, snijd de paprikaatjes aan stukjes niet groter dan een flink luciferkopje, hap, er begint wat te borrelen in mijn voeten, het verspreid zich naar links en rechts, de armen beginnen te zweven, ik voel mijn haren in brand staan, en whoepssss ik lig met een grote sisser is zee onder luid gejuich van de overige bezoekers inclusief mijn vriendje die nog net de vork voor zijn lippen heeft stop gezet.

Drie dagen later bruiste het water nog op de plaats waar ik er in ben gesprongen en ik heb gehoord dat ze er een heilige toeristenattractie van willen maken die tegen vergoeding is te bezichtigen.

Jeetje wat zijn die krengen heet zeg !

Voortaan blijven alle tweedehands potten die er maar enigszins uitzien als augurken, jam, en zelfs pindakaaspot uit de buurt van ons tafeltje.