deel 21

Ste-Luce is een romantisch stadje, voor mij althans.

Voor mij is Ste-Luce romantisch omdat ik niet van toeristen houd (moet er zelfs van leven met ons guesthouse in Frankrijk) er geen grote hotels staan, er geen stoplichten zijn, er geen winkelcentra en supermarkten zijn, er geen chique restaurants zijn, en geen clubs en discotheken.

Ik hoor U zeggen “wat is er dan wel in Ste-Luce?”

Haha, ik zal het proberen op te tekenen maar het merendeel zult U toch uit de verhalen moeten halen, althans, voor we verhuizen want dat gaan we ook doen, helaas maar het moet vanwege het werk.

Ste-Luce is een rommeltje, aan de zee liggen de bootjes in al hun kleuren opgetrokken tot met hun neuzen op het straatje, staan tafeltjes langs het straatje waar de vissers hun vis aan de man brengen, staat de jongen te schuren aan zijn surfboard die hij heeft gescheurd op een rif, zitten dikke mamma’s op gammele stoeltjes achter tafels vol met fruit, kleding, en natuurlijk zelfgemaakte rhum.

Tussen dit alles staan enkele met planken in elkaar geflanste barakken op het strand, en wordt elke morgen het zand geharkt zodat het terras weer schoon is.

Het restaurant waar ik het liefste kom vanwege de spearribs heet, erg grappig vind ik zelf, Baraque Obama.

Baraque is Frans voor een barrak, en de naamm zegt U toch al genoeg, de bijzonderste man ter wereld in vele opzichten.

Het was overigens niet bij Baraque Obama waar mijn salade er vandoor ging, maar een paar terrasjes verderop.

In de straatjes van Ste-Luce hangen de locals op gammele stoeltjes, maken grappen naar iedereen, praten met mensen die met hun auto stoppen om goedendag te zeggen, en drinken fruitsappen en rhum.

De slager verkoopt het vlees, de kruidenier zijn goed, de kapper knipt alleen met de schaar, de bakker verkoopt het brood, en iedereen is gelukkig, geen jaloezie, geen concurrentie.

Discotheken en clubs zijn er niet, er is een netwerk.

Terwijl je op een terrasje zit met je voeten in het zand, te lurken aan een Ti-punch of een planteur, wachtend op de garnalen gebraden op de barbeque, komt er een auto langs die stopt, en een bekend donker gezicht met kraakwitte tanden roept je naam “héy ceez, om elf uur op het strand bij Marin, disco !” en zo vertellen wij het weer door aan anderen en die weer en die weer en staat er om middernacht een enorme mensenmassa te deinen op de zwoele muziek.

(wordt vervolgt)

Het is een netwerk, er zijn geen speciale gebouwen voor clubs of discotheken, er wordt gewoon ergens spontaan een feest gebouwd.

Maar goed, met kerstavond zijn we dus uitgenodigd bij de apotheker die meer mensen heeft uitgenodigd waaronder de anesthesist, een voetendokter, en nog een paar anderen die waarschijnlijk ook allemaal in de geneeskunde werkzaam zijn.

Het is half vijf, nog licht als we er aan komen en ik ben geraakt door het uitzicht vanuit dit huis.

Vanaf het terras waar een zwembad gelijkvloers ligt met de woonkamer en (buiten)keuken, zittend in een enorme sofa van riet en heel veel kussens, kijk je op de Diamant, een berg of rotsblok dat in zee ligt voor de zuidkust van het eiland, en wuiven de palmbomen vredig heen en weer in de warme wind.

Het is altijd warm op Martinique, zowel dag als nacht is het dertig graden, te warm om een hete douche te nemen, te koud om voor een koude.

Binnen het kwartier is het donker, we wonen nu eenmaal op de evenaar en daar is het of licht, of donker.

Het werkelijke huis is waarschijnlijk een kwart van wat je denk wat het huis is, ik bedoel, het huis is net als bij ons een binnenvertrek, en de keuken, de woonkamer, de badkamer, en de eetkamer zijn allemaal buiten.

Alleen het werkelijke huis waar de slaapkamer is, een studeerkamer, een voorraadkamer en wat nog meer, zijn afsluitbaar met deuren en schuifpuien, de rest is gewoon afgesloten met exotisch kleurige gordijnen.

We eten zoals in Frankrijk, zelfgemaakte foie gras, salades, en vis gebraden op de barbeque, en natuurlijk champagne en de buche de Noël.

Rond middernacht gaan we huiswaarts en duiken nog een keer in zee, zelfs het water is altijd warm.